En nu: betaald werken:

Zelf heb ik nooit wat gezegd bij mijn 100-en sollicitaties. Achteraf zou ik het anders gedaan hebben. Ik wilde graag 'normaal' leven. Maar een psychische aandoening gaat niet zo maar weg als je aan de slag gaat. Bij mij gingen het werken even goed, maar daarna werd ik steeds meer depressief, verward en angstig. Na een periode van werken diende ik vaak zeker een net zo'n lange tijd weer bij te komen.

We leven inmiddels een tijdje verder, en persoonlijk zou ik er bij loondienst voor kiezen om meer open te zijn over de aandoening. Dat heeft wel het risico dat mensen met die wetenschap misbruik van je gaan maken en je bijv. gaan pesten, je uit testen of je anders gaan behandelen. In Nederland heerst nog een groot taboe op mensen met een psychische beperking, wat eigenlijk belachelijk is.

Afhankelijk hoe ernstig of langdurig je aandoening is, kun je er voor kiezen te gaan werken terwijl niemand van jouw verhaal af weet, of te gaan werken met hulp en waarbij anderen wèl jouw achtergrond kennen. Je kunt dit wellicht het beste uitvogelen op papier. Zet boven het papier de vraag en zet dan links de mogelijke nadelen en rechts de mogelijk voordelen.

Pas op met te veel werken als je begint. Als je tegen niemand je achtergrond verteld, zou je bij bijv. de HEMA in het magazijn kunnen werken voor een paar dagen per week. Ook losse korte klussen kunnen aanpakken bij een uitzendbureau. Zelf heb ik wel eens een dag aan een interne verhuizing mee geholpen, en een dag op een kruispunt het verkeer geteld. LET OP: je dient het werk op te bouwen. Niet overenthousiast meteen 40 uur aan de slag want dat is (uitzonderingen nagelaten) gedoemd te mislukken.

Hulp bij het werken:

Hulp zal in eerste instantie komen van de reïntegratiedeskundige, die je ook al voorheen geholpen heeft. De reïntegratiedeskundige is echter geen psycholoog. Wellicht kun je kiezen voor de cursus 'stress op het werk te baas' van het Riagg. Er zullen ook andere instellingen en cursussen zijn om je aan de slag te helpen. Voor praktische zaken kun je vaak ook wel bij het UWV terecht. Het UWV is over het algemeen: je kunt niet met, en je kunt niet zonder ze. Maar toch zal het men hen moeten.

Maak geregeld een afspraak bij de psycoloog. In het begin kun je vragen om elke week een gesprek. Dan kan hij/zij ook een vinger aan de pols houden.